Meer Mensen

Menigte • Massa • Mensheid

De mens. De mensen. Kennelijk wil de meerderheid van de mensen toch nog meer en steeds maar meer mensen, anders is de immer groeiende wereldbevolking niet te verklaren. Wanneer is het genoeg, of teveel? Elke dag komen er meer dan 200.000 mensen bij…

Plaag

OK, er is prachtige muziek, geweldige literatuur, schitterende beeldende kunst, indrukwekkend wetenschappelijk onderzoek, fraaie architectuur, er bestaan ontroerende documentaires, fantastische uitvindingen, sublieme technologieën, mooie tv-programma’s, weergaloze websites, interessante bezigheden, verrukkelijke maaltijden, en vele andere heerlijkheden; en er is gelukkig oogverblindend natuurschoon, maarrr…
We zijn overal. Met heel veel. Mensen. En niet alleen waar de meisjes zijn. In Amsterdam, de Keukenhof, Rome, Paris, Dubrovnik, maar ook in Madrid en in Düsseldorf en London en Shanghai. Krioel. Op straat in Monaco, Atlanta en Lissabon, in Athene en Los Angeles, in Dubai en São Paulo. En in en rond Mumbai, Keulen, Nagoya, Nairobi, Wuhan, Münlima, Rio de Janeiro, Moscow, Bangalore, Lima, Bogotá, Berlijn, Jakarta, Saint Petersburg, Riyadh, Maastricht, Guangzhou, Gent, Khartoum, Utrecht, Pune, Taipei, Washington, Xi’an, Venetië, Hyderabad, Osaka, Beirut, Dongguan, Kaapstad, Guadalajara, Split, New York, Bangkok, Lagos, Praag, Tehran, Dhaka, Wenen, Philadelphia, Kabul, Chengdu, Manchester, Ho Chi Minh City, Kuala Lumpur, Melbourne, Kinshasa, Brussel, Hangzhou, Seoul, Ahmedabad en Barcelona. Grote steden, veel mensen. In Beijing, Milaan, Toronto, Edinburgh, Chennai, Hong Kong, Rotterdam, Cairo, Napels, Nanjing, Antwerpen, Tokyo, Karachi, Johannesburg, Baghdad, Dar es Salaam, Stockholm, Dallas, Shenyang, San Francisco, Luanda, Budapest, Houston, Gyalthang, Mexico City, Jeruzalem, Santiago, Sidney, Chongqing, Eindhoven, Shenzhen, Kolkata, Fukuoka, Marrakesh, Istanbul, Havana, Manila, Delhi, Buenos Aires, Frankfurt, Chicago, Tianjin, Lahore, Dublin, Miami, Singapore en nog veel meer. Steden vol, dus. Het wemelt van de mensen. Op safari in Kruger en bergen beklimmend in de Himalaya, de Rocky Mountains of de Andes, of als alpinist in Zwitserland of Frankrijk. Op tropische eilanden zoals Fiji, Bora Bora, de Seychellen, Koh Phi Phi, Madeira, Tahiti, Mauritius, Hawaii, Palawan, Santorini, de Malediven en de Bahama’s. Overal en overvloedig. In de tuinen van Appeltern en de kasteeltuinen van Arcen. Op het Boekenbal en de biënnale. Op voetbal-, schaats-, tennis- en andere sporttribunes. Langs het parcours van de Giro d’Italia, de Vuelta a España, de Tour de France. Onbeschoft opdringerig. In stadscentra. Wriemel. Toeristen. Auto’s, vliegtuigen, bussen, treinen en metro’s vol, overal verkeer, krioel. Scholen, universiteiten, fabrieken, kantoren, flats, concertgebouwen, congressen, stranden, pleinen, straten, vakantie- en pretparken, campings, dierentuinen, zwembaden, hotels, restaurants, café’s en terrassen. Wemel. Stations, luchthavens, snelwegen, parkeerplaatsen, picknickplekken, binnenwegen, winkelcentra en supermarkten. Beton, steen. Gevangenissen. Van ons. Krioel. En op het zevende continent, het internet, op YouTube, Facebook, Instagram, WhatsApp, X, WeChat, e-mail, LinkedIn, TikTok, Snapchat, en websites en webwinkels, via protocollen en routers en switches en schotels en satellieten, met apps op onze smartphones en tablets en software op onze laptops en desktops, op vele servers met databases en in the cloud. Via vele radio- en televisiezenders, op Netflix, Amazon, Disney en HBO. Maar ook op meren in bootjes en jachten, op bergen, in grotten, op rivieren in kayaks en roeiboten of waterfietsen en zeeën met vrachtschepen en tankers en oorlogsschepen en trawlers, varend, vissend, in bossen en wouden, jagend, rijdend, vliegend, pratend, etend, discussiërend, ons vermakend, schreeuwend met Hans Teeuwen op de bank, rokend, drinkend, dansend, genietend, levend, communicerend, schrijvend, acterend, regisserend. Zingend, vechtend, huilend, biddend, lachend en werkend met Ramses Shaffy. Alles uit dat leven halend. Met velen, met z’n allen, overal en altijd, 24 uren per dag, zeven dagen per week. Intensief voedselproducerend met monoculturen en miljoenen runderen (noemen wij melkkoeien of vleeskalveren), varkens (vleesvarkens en fokvarkens), kippen (leghennen en vleeskuikens), kalkoenen, zalmen, gapen en scheiten. Eten moeten en zullen we. Exporteren, compenseren, importeren wat we niet produceren. Lucht- en milieuvervuilend, plastic soep en zwerfafval veroorzakend, klimaat veranderend waardoor dier- en plantensoorten verdwijnen. Weg met diversiteit. Ontbossing in Nederland, Europa, in Afrika, Zuid-Oost Azië, in de Amazone, in Tasmanië, wereldwijd. Voor geld, rijkdom en macht. We drukken andere levensvormen weg. Want wíj hebben kennelijk recht op leven, alle mensen, iedereen en allemaal, omdat wij speciaal zijn en dieren minder. Waar wij vinden dat er te veel van is schieten we af of wordt geruimd. Gejaagd, door ons, de mens, het opperwezen. We fokken of kweken waar behoefte aan, of te weinig van is. Zonder mededogen. Eendagshaantjes, legkippen, eieren. Koeien, kalfjes, melk. En we pakken honing, slagtanden, zeehonden, walvissen en neushoorns naar behoefte ook al betekent dat uitsterven. Sommige soorten zijn waarschijnlijk niet meer te redden, zoals de Orang-Oetan in Borneo of de Californische Bruinvis, en nog vele andere. Alle territoria behoren ons. Bevolkingsexplosie. Wij mogen dat. Zoveel mensen, zoveel ideeën en meningen, en smaken, en wensen, en kleren en schoenen, en spul. Krioel. Omdat ‘t kan. Omdat we willen zijn. Omdat we met velen geboren worden. Niet één nakomeling maar liefst twee of nog meer. Kinderen. Rijbewijs niet nodig. Nieuwe mensen. Steeds meer. Te veel. We woekeren door. Verdrukkend. Verstikkend. Verstedelijkend. Wemel. Krioel. Overvloed. Een plaag voor onszelf en de rest van planeet Aarde. Wltschmrz.

“On this little speck of dust in the cosmos we call earth, our home. Our pale blue dot.” • Bring on Carl Sagan!

De mensheid

Een grote meerderheid pruttelt zachtjes voort op de kadans van onze economie, een geloof of niet, en brood en spelen, in armoede of rijkdom. De ene helft acterend, de andere helft kijkt ernaar.
Een minderheid ontwikkelt zich en is zich wetenschappelijk of sociaal bewust van veel, in armoede of rijkdom.
Een, gelukkig, nog veel kleinere minderheid doet aan (on)georganiseerde misdaad, vaak met een stropdas, alles voor u en leugens voor uw bestwil.
Over moord, de zinloze tijdsbesteding van vele rechercheurs, en beroving van oude vrouwtjes, hoor je mij niet.
En er zijn ook hufters die moedwillig kapotmaken, bedreigen, hun hersenen misbruiken voor fysieke criminele doelen, of virtueel, zoals hacken of het creëren van virussen en ransomware, waardoor een grote groep anderen weer moet nadenken over oplossingen, onder het mom van ‘security’.
Het netto resultaat is een puinhoop, en oh ja, daar komt nog AI bij, om het leven nog verwarrender te maken met illusies en fraude. Succes ermee.

Hoezo zingeving? Zoek het lekker uit. Ik wil geen deel uitmaken van deze zinloze bende. We zullen het nooit eens worden. Vroeger niet, nu niet, nooit niet. Grieken, Romeinen, Ottomanen, Christenen, Moslims, Atheïsten, Hindoeïsten, Boeddhisten, Joden, Palestijnen, Hamas, Hezbollah, Israël, Rusland, Oekraïne, Balkan, Georgië, Nagorno-Karabach, Armenië, Azerbeidzjan, Republicans, Democrats, Chinezen, Oeigoeren, Ethiopië, Eritrea, Saoedi Arabië, Jemenitische Houtirebellen, Tsjechië, Slowakije, Iraq, Iran, en Koreanen of Sudanesen of Vietnamezen uit het zuiden of het noorden, Soennieten, Sjiieten, Oost of West, China of Taiwan, zachtaardigen, geldwolven, zakkenvullers, bekkenschijters, optimisten, realisten. Rot op. Er is geen ‘wij’. We worden het niet eens. Nooit. Vroeger niet, later niet. Carl niet, Sagan niet.

In 2024 blijkt Musk een Trump (wie?) aanhanger. 😳🙄🥴
En Trump (hoest mogelijk?) vanaf 2025 weer president van de USA…
“Grab ‘m by the pussy!“
“They’re eating the dogs!“
“I will end the Ukraine war in 24 hours.“
Ga toch weg, joh!

••• Pfff…

Beetje positief, Hans!
Tsja, inderdaad. Beter laat dan niet, en daarom heb ik net op tijd de keuze gemaakt om me meer te concentreren op het goede in mijn directe omgeving. Niet dat ik de wereldse puinhoop ontken, maar die is minder belangrijk dan Natasha, ons huisje met tuintje, de goede mensen in onze straat en ons dorp, en ons kleine vriendenkringetje.
Daarnaast zijn er toch ook nog een behoorlijk aantal mensen die het goede voorhebben met anderen en met de wereld in het algemeen; net als ik.
Hopelijk kunnen we hier nog even in vrede leven.

Michael Moore: Planet of the Humans | Full Documentary | Directed by Jeff Gibbs